« سیر تحولات وبلاگی | صفحه‌ی اصلی | کمدی «پارک وی»، یا ژانر وحشت ایرانی؟ »

توصیه‌های ایمنی برای دیدن تئاتر «پینوکیو»

این روزها گذارتان به خیابان‌های مرکز شهر، خصوصاً خیابان انقلاب افتاده است؟ عجله داشتید یا توانسته‌اید به اطرافتان هم نگاه کنید؟ آن دایره‌ی قرمز و آدمک سفیدش را دیده‌اید؟ پینوکیو بعد از تبلیغات خوبی که داشت، بالاخره هفته‌ی گذشته به تئاترشهر آمد.

اگر اهل دیدن تئاتر‌های خطی و معمولی هستید، «پینوکیو» را توصیه نمی‌کنم! اگر تئاتر می‌بینید و دوست دارید اجرای زنده‌ای را با چاشنی طنز ببینید، «پینوکیو» را اصلاً توصیه نمی‌کنم! اگر آخرین‌باری که پایتان را تئاترشهر گذاشتید برای «ددالوس و ایکاروس» بوده، که شخصاً نمی‌گذارم بعد از آن «پینوکیو» را ببینید! چرا؟

«پینوکیو» داستان خطی ندارد. ذهنیت پینوکیوی کودکی‌تان و گربه نره و روباه مکارش را باید بگذارید پشت در سالن قشقایی و بروید تو. برای دیدن «پینوکیو» باید صبور باشید، کندی ریتم را در ابتدای نمایش تحمل کنید و اگر می‌خواهید لذت ببرید، سعی نکنید که در ذهن‌تان تمام حرکت بازیگران و اتفاقات را ربط بدهید به قسمت‌های مختلف کارتونِ «پینوکیو»!

نمایش پینوکیو ،کار مشترک علی‌اصغر دشتی و نسیم احمدپور، متفاوت است. آن‌قدر متفاوت که حتی آکسون‌گذاری‌ِ نام پینوکیو هم در آن با همیشه فرق می‌کند. در این‌کار، علاوه بر پدر ژپتو، پینوکیو یک همزاد هم مثل خودش دارد. در گشت و گذارهایش کریستوف کلمب را هم می‌بیند، و حتا ویلیام بلیک. خودش را هم می‌کشد ولی نمی‌میرد! از بازی‌های خوبی که ارائه می‌شود اگر بگذریم، باید موسیقی ِ کار را تحسین کنم. موسیقی ِ کاملاً متفاوت پر از صداهای عجیب‌غریب اما دلنشین و با تم آفریقایی.

پینوکیو دیالوگ کم دارد ولی تا دلتان بخواهد پیچیده است. البته نه آن‌قدر پیچیده که مفهوم دایره را در نمایش نفهمید و ندانید که چرا پینوکیو اگر بگوید من پینوکیو هستم، دماغش دراز می‌شود و اگر بگوید من پینوکیو نیستم، باز هم دماغش دراز می‌شود! آن‌قدر پیچیده نیست که سیر تحولاتش را متوجه نشوید. اما اگر جزو هرکدام از آن دسته تماشاگرانی هستید که در جملاتِ اولیه‌ی این یادداشت گفتم، بدانید که برای دیدن پینوکیو باید حسابی حوصله خرج کنید. در این کار نه از سروصدا و هیجان «ددالوس و ایکاروس»ِ همایون غنی‌زاده خبری‌ست، نه از طنز و نه از هر چیز خطی و ساده‌ای که نیاز به تفکر نداشته باشد.

پینوکیو را دوست دارم دوباره ببینم؛ وقتی که نه زیادی گرمم شده باشد، نه آن‌قدر خسته باشم که نتوانم در هیچ استعاره‌ای دقیق شوم، و نه سروصدا و هیجانِ ددالوس و ایکاروس در ذهنم باشد که با آرامش پینوکیو شدیداً در تضاد است.

اگر تمام مواردی را که بالاتر گفته‌ام، رعایت کنید، تماشای پینوکیو را توصیه می‌کنم. بد نیست اگر حوصله‌ داشته باشید، خودتان را در یک عصرِ تابستانی، یک‌ساعت رها کنید در نورپردازیِ زیبای آتیلا پسیانی، بازی خوبِ بازیگران و کاری متفاوت در فضایی که تا به حال در آن نبوده‌اید.

پی‌نوشت:
:: ممنون از عباس حبیبی عزیز (در نقش ِ ویلیام بلیک) که ما و دوستانِ دیگرمان را دعوت کرد به تماشای پینوکیو.
:: این نمایش هرشب از ساعت ۷:۳۰ در تالار قشقایی تئاتر شهر اجرا می‌شود.

مرتبط:
وبلاگِ نمایش «پینوکیو»